Κάθε μέρα είμαστε τριγυρισμένη από ανθρώπους,μιλάμε,γελάμε,μαλώνουμε μαζί τους αλλα κατά ποσο αυτό μας γεμίζει?κατά ποσο μας κάνει να νοιώθουμε κομμάτια από κάτι και όχι μονοι;Εγώ νομίζω ότι μπορεί να είμαστε περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους αλλα και πάλι να νιώθουμε μοναξιά...πάντα η καρδια ψάχνει κάτι για να νιώσει ολόκληρη και όσοι άνθρωποι και αν υπάρχουν γύρο μας αν δεν βρει αυτό που ψάχνει τότε ποτε δεν είναι ολόκληρη.
Αλλα το χειρότερο είναι όταν νομίζουμε ότι βρήκαμε αυτό που ψάχνουμε αλλα τελικά κάνουμε λάθος.Τότε τρέχουμε να μαζέψουμε τα κομμάτια τις σπασμένης μας καρδια που δεν ξέρουμε αν τελικά θα καταφέρει να ξαναγίνει όπως πριν.Δεν πρέπει να ποντάρουμε σε ανθρώπους που ξέρουμε ελάχιστο αλλα και ακόμη και αν τους ξέρουμε αρκετά ακόμη και τότε πρέπει να κρατάμε μια απόσταση ασφαλειας οποτε αν φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού να προλάβουμε να σταματήσουμε πριν πέσουμε.εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου